napisany przez: Bartosz Figura / Procesory

Sandy Bridge czyli test procesorów i5 2500K oraz i7 2600K

« PoprzedniaNastępna »

Płyta główna Intel DP67BG

Kolejną płytą Intela jest konstrukcja z chipsetem P67. Na zdjęciach widać, że jest wykonana w formacie ATX, dzięki czemu mamy większą możliwość rozbudowy PC’ta wyposażonego w tę płytę. Dzięki dwóm złączom PCI Express x16 możemy wykorzystać dwie karty graficzne. Znajdujące się na samym dole płyty diody sygnalizacyjne pomagają w zorientowaniu się, która część jest aktualnie uruchamiana, zaś zintegrowany z płytą wyświetlacz kodów POST pomaga ewentualnie zlokalizować uszkodzony podzespół. Rozwiązanie bardzo przydatne i powinno być coraz częściej stosowane. Konstrukcja wspiera pamięci DDR3 1333 MHz. Tak jak poprzedni model na chipsecie H67, tak i ten posiada zainstalowane złącza USB 3.0 sterowane przez kontroler NEC’a.

Poniżej zamieszczamy pełną specyfikację prezentowanej płyty i chipsetu: Specyfikacja Intel DP67BG:

  • Obsługa procesorów Intel Core 2-ej generacji (LGA 1155)
  • Intel P67 Express Chipset
  • Technologia Intel Rapid Storage dla RAID 0, 1, 5, i 10
  • Siedem portów SATA; cztery 3.0 Gb/s, dwa 6.0 Gb/s i jedno eSATA poprzez zewnętrzne złącze
  • Dwa porty IEEE 1394a. Jeden zewnętrzny i jeden wewnętrzny
  • Czternaście portów USB 2.0: 8 zewnętrznych i 6 na dodatkowych złączach płyty głównej
  • Dwa zewnętrzne porty USB 3.0
  • Trzy złącza PCI Express x1 i po dwa PCI Express x16 oraz PCI
  • Odbiornik i nadajnik podczerwieni
  • Przełącznik powrotu do BIOSu
  • Wyświetlacz LED kodów POST
  • Dziesięciokanałowy system audio Intel High Definition: wewnętrzne złącze S/PDIF, frontowy panel audio w systemie 7.1 i dodatkowe złącze Toslink
  • Złącze mikrofonu i słuchawek przedniego panelu
  • Diagnostyczne diody LED, sygnalizujące sprawdzanie podzespołów
  • Format ATX
W tej płycie głównej w oczy rzuca się kilka rzeczy – na pewno wygląda ona bardziej „dojrzale” niż jej odpowiednik mATX na H67. Ciekawym rozwiązaniem jest dołączenie wyświetlacza kodów POST oraz zewnętrznych przycisków Power i Reset, obecnych zazwyczaj w zaawansowanych płytach do podkręcania. Widać też niebieskie radiatory oraz, znak rozpoznawczy najlepszych płyt Intela, czaszkę w prawym, dolnym rogu płyty. Ma ona nawet swoje funkcje w BIOS, dzięki którym możemy uruchomić bądź nie jej podświetlenie (kolor niebieski) oraz tchnąć w nią jeszcze dodatkowe „życie”, uruchamiając podświetlenie oczodołów (kolor czerwony). Wsparcie dla USB 3.0 na tylnym panelu również realizowane jest przez kontroler NEC (o oznaczeniach NEC China D720200F1 1006EV019G). Jeśli nie zauważyliście – w modelu H67 zasilanie procesora odbywało się przez wtyczkę 4-pin, tutaj zaś potrzebujemy aż 8-pin. Do tego płyta na P67 pozbawiona jest wyjść wideo mimo, że sam procesor rdzeń graficzny posiada. Jest to dość dziwne – jeśli kupimy płytę na P67 i wysoki model procesora – zapłacimy za rdzeń graficzny, którego nie będziemy używać. Optymalnym rozwiązaniem byłby zakup bardzo dobrej płyty, ale na H67. Sporo napisaliśmy o płytach, kłopot jednak w tym, że prawie ich nie użyliśmy. Przez kilka dni od otrzymania platformy walczyliśmy o uruchomienie systemu czy nawet samej płyty. Jedna była bardziej kapryśna od drugiej – dla P67 większość prób uruchomienia kończyła się na kodzie POST nr 13, co oznacza kłopoty z PCH. W przypadku płyty na H67 było jeszcze gorzej – jedyną działającą rzeczą była dioda Standby na samym dole PCB. Radośnie świeciła się na zielono po podłączeniu płyty do prądu, lecz nic poza tym. Płyta w ogóle nie chciała się uruchomić i uniemożliwiała przeprowadzenie testów. Stąd też wszystkie benchmarki przeprowadziliśmy na najnowszej produkcji Gigabyte – H67MA-UD2H, która pięknie współpracowała z elementami naszej platformy i obydwoma procesorami.
« PoprzedniaNastępna »

9 Komentarzy

  1. Anonim pisze:

    [...] [...]

  2. [...] zakupie komputera opartego na procesorze Intel myślimy głównie o modelach z rodziny Sandy Bridge. Są one bardzo wydajne i relatywnie niedrogie. Nie jest jednak tajemnicą, że za sprawą banalnie [...]