OCLab

Dawno dawno temu, gdy jeszcze się studiowało, na zajęciach z sieci komputerowej dostaliśmy zadanie utworzenia bezpiecznego połączenia przy użyciu Ipsec. Ponieważ prowadzący był wymagający, dlatego po każdych zajęciach trzeba było przygotować referat. Tylko jak tu coś takiego zrobić, przecież trzeba mieć co najmniej 2 pecety? Wtedy właśnie z pomocą przyszedł nam program VirtualPC. Dzięki niemu udało się postawić trzy wirtualne maszyny (2x Windows XP i Windows 2003 jako serwer DHCP) i osiągnąć zamierzony cel.

Od tamtej pory uważamy, że jest to od czasu powstania Linuksa, jedno z ciekawszych rozwiązań, które ujrzało światło dzienne. Nie trzeba już bawić się w odpowiednie partycjonowanie dysku czy odpowiednią kolejność instalacji systemów. Mamy teoretycznie nieograniczone pole do popisu. Można mieć wiele systemów uruchomionych w jednym czasie i działających całkiem sprawnie nawet na naszych zwykłych „piecykach”. Kilka słów o samych maszynach wirtualnych znajdziecie tutaj.

Twój pierwszy raz z VirtualBox

Dla posiadaczy „Okienek” i „Pingwinów” polecamy właśnie to rozwiązanie Sun-a (obecnie już Oracla). Na konfiguracji sprzętowej opartej na słabszych procesorach (2×2,1 GHz) jest to rozwiązanie znacznie wydajniejsze od VirtualPC. Dlatego do pracy używamy właśnie tego rozwiązania, które w naszym odczuciu jest bardzo dobrą alternatywą. Dodatkowo nie spotkaliśmy się z systemem na bazie Linuksa, który nie działałby poprawnie. Co w odróżnieniu od problemów jakie napotyka się w rozwiązaniu Microsoftu jest dużą zaletą. Zapraszamy do prezentacji VirtualBox.

Jak widać nie jest to skomplikowane oprogramowanie. VirtualBox wszystko ma dobrze opisane. O dziwno nawet Help jest przydatny (niestety jest w języku Brytów).

Oczywiście istnieją również inne aplikacji do wirtualizacji maszyn i w zależności od naszych potrzeb możemy wybrać aplikację odpowiednią dla siebie. Opis niektórych z nich znajdziecie tutaj lub ściągniecie stąd.